خسته ام از دنیا

خسته ام از دنیا

از همه

از لیلا

که رها کرد یکی را مجنون

توی صحرا ، دل خون

خسته ام

خسته از این فاصله ها

خسته ام از دنیا

از همه

از شیرین

که یکی چون فرهاد کوه می کند

و او می خوابید

خسته ام

خسته از این دوری ها

خسته ام از دنیا

از همه

از اینجا

که یکی سخت به خود می پیچید

و تو گل می چیدی

گاه می خندیدی

خسته ام

خسته ز هر رنگ فراق

خسته ام از دنیا

از همه

از هر باد

که یکی را چون برگ می برد تا همه جا

و تو راضی هستی

خسته ام

خسته ز هر نوع نگاه

خسته ام از دنیا

از همه

 از دریا

که یکی در قایق راه را گم کرده

و تو طوفان کردی

وای طغیان کردی

خسته ام

خسته ز هر خستگی ام

خسته ام از دنیا

                                         <<وحید رضا>>غروب ۴/۱۰/۸۷

 ** کار ما در عاشقی آخر به رسوایی کشید**

عمو عباس

از مشک آب اینجا سخن نگویید                      حرفی زبیرق و علم نگویید

دستی ندارد که علم بگیرد                             آبی ندارد که دگر نمیرد

سکینه تا که بیرق عمو دید                             سکینه تا فتادن علم دید

صدا زد ای عمو بگو کجایی                             مرو که من بمیرم از جدایی

گفتا بیا که من نخواهم آبی                            بی تو شوم در به در و هوایی

بیا که من شوم اسیر اعدا                              بیا خورم سیلی ز دست اعدا

عمو بیا که معجرم ربایند                                روی تنم به نیزه جا گذارند

عمو بیا بابا سپاه نداره                                  بدون تو پشت و پناه نداره

عموی خوب و مهربونم عباس                         درد و بلای تو بجونم عباس

                                                                                                 <<وحید رضا>>

کربلا

 

دوریت دل را پریشان می کند                               چشم را نام تو گریان می کند

پرچم بر گنبد ارباب ما                                         آه مستان را چو طوفان می کند

کربلا دیوانه دیوانه ام                                           یاد تو مستانه مستانه ام

ذکر سلطان حریمت بر لبم                                    تو چو شمعی و منم پروانه ام

دلربایی با صفایی کربلا                                        معنی عشق و جدایی کربلا

کربلا آخر تو ما را می کشی                                  می کنی ما را فدایی کربلا

حق پرستی می کنم تا زنده ام                             پادشاه کربلا را بنده ام

بعد او زینب شده سلطان عشق                            زینبی گردیده و پاینده ام

کربلا آواره آواره ام                                                بی غمت بیچاره بیچاره ام

در نمازم سجده بر خاکت کنم                                من به تو دلداده دلداده ام

بوی خون بوی مصیبت بوی غم                              می زنم از عشق سلطان تو دم

کربلا دل بی قراری می کند                                   مست خاک پر بلای تو شدم

کربلا ما را بخر ما را ببر                                         تا کنم سوی حریم تو نظر

ای تمام آرزویم دیدنت                                          بی تو می باشم به دنیا بی ثمر

                                                                                                             <<وحید رضا>>