پرچم مزنید روی گنبد

ارباب اگرچه بی وفایم                                    هر لحظه اگرچه در جفایم

تو شاه و منم گدات هستم                             بر درگه زینبت نشستم

تا دست علی اصغرت هست                           هر جا که گداست می شود مست

ارباب دلم هوات کرده                                      خونین شده بس صدات کرده

با نام قشنگ و با صفایت                                هر دم بکنم به غم صدایت

ارباب شدم هوایی تو                                     می کشد مرا جدایی تو

شش گوشه تو دلم ربوده                               عقل از سر عاشقان ربوده

در قتله گهت چگونه آیم                                  از گوشه آن گذر نمایم

آنجا برسد صدای مادر                                    ای وای حسین غریب مادر

بین الحرمین کرده مستم                                آواره کوی یار هستم

گویند به من زکف العباس                                افتاده علم به دست عباس

پرچم مزنید روی گنبد                                     با یاد امیر خورده سوگند

میدانی و نام آن شده مشک                           افتاده زمین امیر با مشک

دیوانه شدم ز جای زینب                                 آن تل که گرفته نام زینب

این دل شده زیر و رو برایت                              از کرب و بلا از آن نگاهت

                                                                                <<وحید رضا>>

فعل طیر

یا ابالفضل

یه دوبیتی هدیه روز تاسوعا :

امروز که روز حضرت عباس است                  حس کن که هر آنچه می رسد از یاس است

امروز که فکر همه در علقمه است                این خیمه به زیر چادر فاطمه است

---

باز این دل فعل طیرش گل نمود                     جان ما را عاقبت خوش گل نمود

این دل ما  از تو لیلایی شده                        کار او هر دم شکیبایی شده

بید دل از چهره ات مجنون شده                    فاطمه از چشم تو دلخون شده

در کنار علقمه عباس بود                             گوئیا در انتظار یاس بود

عقده هایی در دل او رخ نمود                        یک به یک آن عقده  ها را می گشود

تا که تیر انداز ها در علقمه                           تیر راندند سوی او بی واهمه

او پذیرایی نمود از تیرها                               بر لبش ذکر امام مجتبی

تا که بوی فاطمه ایجاد شد                           عقده او بهر حیدر داغ شد

فرق او از ضربت دون شد دوتا                        عقده های در دل او هم دوتا

ناگهان یک دست او هم شد جدا                   عقده آن دست مادر شد جدا

او همی شکر خدا چون می نمود                  شکر نعمت نعمتش افزون نمود

چون خدا آن غیرت عباس دید                       وصل او با فاطمه دشوار دید

تیر بر چشمش برای وصل زد                        مشک آبش را به قلبش زخم زد

ماند عباسی و رخ نیلی شدن                     همچو مادر خاکی و خونی شدن

بر فراز اسب یک یل بی ید است                   واژگونی از برایش آخر است

از فراز اسب آمد بر زمین                              آن یل مشگل گشای مه جبین

صورتش چون صورت زهرا کبود                     ذره ایی از عقده هایش وا نمود

                                                                                << وحید رضا >>

علی اکبر شبه پیمبر

روز هشتم محرم روز علی اکبر ،به همین مناسبت این شعر رو تقدیم همه عاشقان حسینی میکنم:

ای گل لیلا علی اکبرم                       شبه پیغمبر علی اکبرم

وقت رفتن ناز بر نسوان مکن              خیمه و اهل حرم گریان مکن

عمه ات زینب پریشان میشود            مادرت لیلا هراسان میشود

سرعتی ده بر وداع آخرین                  مرحبا ای شبه خیر المرسلین

چند گامی پیش رویم راه رو               سوی میدان بعد از آن آرام رو

تا که رفت او سوی میدان چون نبی    جمله لشگر گریزان شد ولی

یک نفر فریاد زد نامش علی است      میوه قلب حسین ابن علی است

جملگی چون بغض حیدر داشتند       بازگشتند و بسویش تاختند

یک تنه او بود حریف لشگری            بوده او شاگرد عباس علی

لیک نامردانه از پشتش زدند            فرق سر بشکافت و دورش زدند

عرباً عربا غرق خون گردیده بود        اسب او تا قلب دشمن رفته بود

تا فتاد او بر زمین قتلگه                  تاخت بابایش به سوی رزمگه

آمد و بالای جسمش ایستاد          زین مصیبت گشت دشمن شاد شاد

جان بابا چشمهایت باز کن            دیر تر از جسم من پرواز کن

لب گشا و صحبتی کن با پدر         می دهم جان در کنارت ای پسر

زینب کبری سوی میدان دوید         لحظه جان کندن مولا رسید

دست بر کتف حسینش تا نهاد      جان دوباره در وجود او نهاد

جمله اهل حرم بر سر زنان           این مصیبت هست سنگین و گران

مادرش لیلا نمی دانم چه شد       آنقدر گویم حسین بیچاره شد

قاسم و طفلان زینب بی قرار         تا بگیرند انتقام این نگار

                                                                                    << وحید رضا >>

زهرای سه ساله یا رقیه

روز سوم محرم شده و مرسومه تو این روز روضه دختر سه ساله امام حسین علیه السلام خوانده میشه و من این شعر رو به همه عزادارها تقدیم میکنم:

زهرای سه ساله یا رقیه

ای بانوی قد خمیده ما                               هستی تو شبیه و شکل زهرا

من مست می خرابه هستم                       آواره یک پیاله هستم

از ناقه چو بر زمین فتادی                            عباس کند به نیزه زاری

چون راس پدر به نیزه دیدی                         دنبال پدر تو می دویدی

با پای پر آبله شدی گم                               ای قبله آشنای مردم

زینب چو بدید روی ماهت                            احسنت بگفت به این شباهت

ای قبله رازهای عباس                               ای معنی شاخه گل یاس

ای حضرت عشق یا رقیه                            ای شاه دمشق یا رقیه

چون راس پدر به تشت دیدی                      سلطان جهان به جان خریدی

موی تو سپید شد ز غصه                           پژمرده شدی به حال غنچه

آنقدر صدا زدی به ناله                                گفتی که پدر منم سه ساله

بشناس مرا اگرچه پیرم                              رفته عمو و کنون اسیرم

گفتم که روند و آب آرند                               بر روی لبان تو گذارند

آبت چو نداد دشمن دون                             با یاد تو من نخورده ام چون

آمد چو صدای یاری تو                                 در خواب شدم هوایی تو

اما چو ز خواب تو پریدم                               آتش به تمام خیمه دیدم

تا از در خیمه ام جهیدم                              معجر به روی سرم ندیدم

در گرد و غبار سم اسبان                            بودم به میان جمع عدوان

از موی مرا بلند کردند                                 با عمه مگو که جنگ کردند

تا زینت من به گوش دیدند                          یکباره همه سویم دویدند

ای وای پدر لباس عمه                               ازچند جهت شدست پاره

زهرای سه ساله ام رقیه                            مهتاب خرابه ام  رقیه

                                                                                            <<وحید رضا>>

پیام رهبر معظم انقلاب درباره مصیبت هولناک قتل عام مردم مظلوم غزه

بسم الله الرحمن الرحیم
انا لله و انا الیه راجعون
جنایت هولناك رژیم صهیونیستی در غزه و قتل‌عام صدها مرد و زن و كودك مظلوم، بار دیگر چهره‌ی خونخوار گرگهای صهیونیست را از پشت پرده‌ی تزویرِ سالهای اخیر بیرون آورد و خطر حضور این كافر حربی را در قلب سرزمینهای اُمت اسلام، به غافلان و مسامحه‌كاران گوشزد كرد. مصیبت این حادثه‌ی هولناك برای هر مسلمان بلكه برای هر انسان با وِجدان و با شرف در هر نقطه‌ی جهان بسی گران و كوبنده است، ولی مصیبت بزرگتر سكوت تشویق‌آمیز برخی دولتهای عربی و مدّعی مسلمانی است. چه مصیبتی از این بالاتر كه دولتهای مسلمان كه باید در برابر رژیم غاصب و كافر و محارب، از مردم مظلوم غزه حمایت میكردند، رفتاری پیشه كنند كه مقامات جنایتكار صهیونیست، گستاخانه آنها را هماهنگ و موافق با این فاجعه‌آفرینیِ بزرگ معرفی كنند؟
سران این كشورها چه جوابی در برابر رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌و‌آله خواهند داشت؟ چه جوابی به ملتهای خود كه یقیناً عزادار این فاجعه‌اند خواهند داد؟ به یقین امروز دل مردم مصر و اردن و سایر كشورهای اسلامی از این كشتار، پس از آن محاصره‌ی طولانی غذائی و داروئی لبالب از خون است.
دولت جنایتكار بوش در واپسین روزهای حكمرانی ننگین خود با همدستی در این جنایت بزرگ، رژیم آمریكا را بیش از پیش روسیاه كرد و پرونده‌ی جرائم خود را به عنوان جنایتكار جنگی قطورتر ساخت. دولتهای اروپائی با بی‌تفاوتی و شاید همراهی خود در این فاجعه‌ی بزرگ،‌ یكبار دیگر دروغ بودن ادعاهای طرفداری از حقوق بشر را ثابت كردند و شركت خود در جبهه‌ی ضدیت با اسلام و مسلمین را نشان دادند. اكنون سئوال من از علماء و روحانیون جهان عرب و رؤسای ازهر مصر این است كه آیا هنگام آن نرسیده است كه برای اسلام و مسلمین احساس خطر كنید؟ آیا هنگام آن نرسیده است كه به واجب نهی از منكر و كلمةُ حقٍ عندَ امامٍ جائر عمل كنید؟
آیا عرصه‌ی دیگری عریان‌تر از آنچه در غزه و فلسطین در جریان است در همدستی كُفار حربی با منافقان امّت برای سركوب مسلمانان لازم است، تا شما احساس تكلیف كنید؟
سئوال من از رسانه‌ها و روشنفكران جهان اسلام و بویژه جهان عرب آن است كه تا چه هنگام به مسئولیت رسانه‌ئی و روشنفكری خود بی‌تفاوت خواهید ماند؟ آیا سازمانهای حقوق بشرِ رسوای غرب و شورای باصطلاح امنیت سازمان ملل بیش از این هم ممكن است رسوا شوند؟
همه‌ی مجاهدان فلسطین و همه‌ی مؤمنان دنیای اسلام به هر نحو ممكن موظف به دفاع از زنان و كودكان و مردم بی‌دفاع غزه‌اند و هر كس در این دفاع‌ مشروع و مقدس كشته شود شهید است و امید آن خواهد داشت كه در صف شهدای بدر و اُحد در محضر رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وآله‌ محشور شود.
سازمان كنفرانس اسلامی باید در این شرائط حساس به وظیفه‌ی تاریخی خود عمل كند و جبهه‌ی یكپارچه‌ئی به دور از ملاحظه‌كاری و انفعال، در برابر رژیم صهیونیستی تشكیل دهد. باید رژیم صهیونیستی به وسیله‌ی دولتهای مسلمان مجازات شود. سران آن رژیم غاصب باید به جرم این جنایت و نیز محاصره‌ی طولانی مدّت، شخصاً محاكمه و مجازات شوند.
ملّتهای مسلمان میتوانند با عزّم راسخ خود این مطالبات را تحقّق بخشند و وظیفه‌ی سیاستمداران و علما و روشنفكران در این بُرهه بسی سنگین‌تر از دیگران است.
اینجانب به مناسبت فاجعه‌ی غزه روز دوشنبه را عزای عمومی اعلام میكنم و مسئولان كشور را به ادای وظائف خود در این حادثه‌ی غم‌انگیز فرا میخوانم.
وَ سَیعلَمُ ‌الذین ظَلَموا اَیّ مُنقلبٍ یَنقلبون.
سيّدعلي‌ خامنه‌اي
8/دی/1387
29/ذی‌الحجة‌الحرام/1429