کاش کوثر در وجودم جاری بود

پریشانی چه درد بی دوایی است....

خراب میکده هایم مکن که ویرانم            اسیر بتکده هستم ببین پریشانم

و...

قسم به حرمت ساقی به جام های شراب           نمی دهم لب جامم به کارهای ثواب

مقیم گوشه میخانه ام مرا دریاب                        سبو بیار بمانم به راه های خراب

اگر تو ناز کنی من نیاز خواهم کرد                       وگر نظر نکنی ........

هم از پهلو شکستی هم زقامت                        نماز عشق تو کرده قیامت

ادا کردی نماز شب نشسته                              دعا کردی تو با دست شکسته

چو زینب دید آن حال دعایت                              که می خواندی عجل را...

دنبال خدا کوچه و بس کوچه دویدم                    والله در این راه به جز عشق ندیدم

هر روز بتی تازه ز بازار خریدم                           فردا به ته کیسه خود هیچ ندیدم

در بتکده جان به هوس خوب چریدم                  در راه رسیدن به تو خود خاک ندیدم

شب تا به سحر منت خورشید کشیدم              صد حیف که یک سایه ز دلدار ندیدم...

یک رشته کوه نور ، که یک دره هم نداشت

صد قله داشت

هزار کوهپایه داشت

بی حد ز چشمه های روان

دور از غم خزان

هر سو درختهای رفته تا به فلک

....

با که گویم درد های سینه را                           دیدن بشکستن آیینه را

من گنه کارم درست این رسم نیست               رد کنی این سائل دیرینه را

....

عاقبت روی زمین غرق به خون خواهم شد

                                                                در ره عشق گرفتار جنون خواهم شد

کاش کوثر در وجودم جاری بود ، تا به اقیانوس برسم.

کاش کوثر در وجودم جاری بود ، تا همیشه طاهر باشم.

کاش می خروشید

کاش می جوشید

کاش...

غرق ادب

ای حرمت هستی و مستی ما                    میکده باده پرستی ما

کنج حرم روبروی گنبدت                              گشته دل زائر تو مرقدت

بی خود از آن باده مستی شدم                  عاشق و مست می پرستی شدم

مشک مگو این خم اهل ولاست                  میکده کل جهان کربلاست

ساقی این میکده عباس شد                      عاشق و همرنگ گل یاس شد

گرچه ندارد به بدن دست دوست                  دست خدا همیشه همراه اوست

چشم مگو چشمه دلبستگی                     دور شدن از همه وابستگی

غرق شدن در ادب و شجاعت                     کشته شدن با همه لیاقت

                                                                                    وحید رضا فروردین ۱۳۸۳

می شهادت

هوالمعشوق

ای با صفا ، ای با وفا ، شاه عشق                  به ما رسان در میکده جام عشق

ای قبله ام ، ای مذهبم ، ایمانم                     من بر سر پیمان خود می مانم

ثار الهی ، وجه الهی ، اربابم                          نام تو را از نای دل می خوانم

اگر مرا رها کنی می میرم                               من به کمان ابرویت اسیرم

همیشه در جان و دلم می مانی                    بس که مرا ز کربلا می خوانی

می خام بیام به کربلا زیارت                           بهم بدی جام می شهادت

اگر بهم نگا کنی امیرم                                   آرزومه تو حرمت بمیرم

میون بین الحرمین چه گیرم                            می خام روی پاهای تو بمیرم

                                                                                      وحید رضا فروردین ۱۳۸۳

دست خدا

این زیر و رو کردن انباری چه غمی به جونم زد ، یه دفتر یاد داشت پیدا کردم که تو سفر کربلا همراهم بوده ، هر صفحه این دفتر ساعتها حرف داره برا گفتن ، حالم رو خیلی خراب کرده ، بد جوری هوایی شدم ، اما .....

حرفی نیست

شعرهای این دفتر یادداشت رو تا محرم تقدیم می کنم ، فکر نمی کنم غیر از این شعر ها تا چند وقته دیگه پستی بگذارم ، بد جوری هوای کربلا کردم ، اما ....

حرفی نیست

تو رو به خدا حلالم کنین ، اگه هم دوست داشتین دعام کنین

دست خدا

ای حرمت هستی و مستی ما                            میکده باده پرستی ما

کنج حرم روبروی گنبدت                                      گشته دل زائر تو مرقدت

بی خود از آن باده مستی شدم                           عاشق و مست می پرستی شدم

مشک مگو این خم اهل ولاست                           میکده کل جهان کربلاست

ساقی این میکده عباس شد                               عاشق و همرنگ گل یاس شد

گرچه ندارد به بدن دست دوست                           دست خدا همیشه همراه اوست

چشم مگو چشمه دلبستگی                               دور شدن از همه وابستگی

غرق شدن در ادب و شجاعت                                کشته شدن با همه لیاقت

                                                                          وحید رضا - کربلا -فروردین ۱۳۸۳

شاطر

به نام خدا

چند روز پیش که رفته بودم خونه پدری ، یه سری زدم به انباری و کارتنهای وسایل اتاقم رو که بعد از ازدواج روانه اونجا شده بود ، یکی یکی باز کردم ، بعدش دست نوشته های دوران نوجونیم رو کشف کردم ، خیلی برام جالب بود مطالبی رو دیدم که اصلا یادم نبود ، یکیش این بود که به واسطه استاد خسرو شکیبایی علاقه زیادی به شعرهای سهراب سپهری پیدا کردم و حتی قسمتهای زیادی از دیوانش رو تو دفترهام دست نویس کرده بودم ، اینقدر برام جذاب بود که تو انباری حدود یک ساعت و نیم داشتم ، دفترهام رو مرور می کردم و اصلا متوجه این زمان نبودم ، یه دفعه با صدای خواهرم به خودم اومدم که از در وارد شد و سلام کرد ،  خلاصه لابه لای دفترهام دست نوشته ایی پیدا کردم که مربوط به نوروز ۷۷ بود ، از اونجایی که یادم افتاد که چقدر ذوق کرده بودم از نوشتن این مطلب ، خواستم شما هم بخونیدش :

چشمان را باز کردم

خودم را غرق گناه دیدم

خودم را تاریک

خودم را سیاه

پر از ظلمت

ظلمتی سنگین تر از هر چیز

تیره تر از تاریکی

آنقدر تاریک که با یک بار خورشید هم روشن نمی شدم

هر روز سه بار به بازار می رفتم

نان می خریدم

نه آن نان

نانی ارزان که هر چه می خوردم سیر نمی شدم

نانی که هزاران سال است در بازار ما حراج کرده اند

و همه مردم شهر بی خبرند

نانی بی قیمت

نانی به شیرینی عسل و زیاد

هر قدر بخوری

ولی هنوزم سیاهم

من بعضی شبها به سراغ هجره ایی می رفتم

که نزدیک اذان صبح باز بود

و نان بی صف می داد

و صبح دوباره می خوابیدم

دوباره با قلمویی می زدم رنگ سیاه بر دل

آخر رنگ فروش هم ، فقط رنگ سیاه ارزان می داد

و فقط رنگ سیاه بی زحمت می داد

رنگهای دیگر کمیاب

رنگهای دیگر گران

آنقدر که من طلب مرگ می کردم

چند وقتی است که غنی شده ام

ولی باز هم خسیسم

دیروز با همه خساست ، یک قوطی رنگ آبی خریدم

روی رنگ سیاه کشیدم

حالا رنگ دلم سورمه ایی است

دو سه روز دیگر شاید رنگ سفیدی بخرم

اگر در راه نریزد

اگر کسی آنرا ندزدد

دو سه دستی به دلم می زنم

نانوای ما چون رحیم است

پس امید است که من هم روزی سفید شوم

من می خواهم دیگر هیچ غذایی نخورم جز نان

و قفلی بزنم به در انباری

تا رنگهای سفیدم گم نشود

من امیدم به خداست

به دعای مادرم

به نگاه شاگرد نانوایی

وشاطر

وحید رضا ۲۲/۱/۷۷