فانوس شب

                                                                                                                                                                                

دل اسیر خم ابرویت شد

در نظر بود که مجنونت شد

مست آن چشم خمارم چه کنم

بی قرار می نابم چه کنم

راه ده این دل شیدایی را

بگذران این شب رسوایی را

عقل را راه نباشد دیگر

واندر آنجا که تویی بازیگر

ای غم عشق تو سنگینی دل 

روزها باعث رنگینی دل

چشمهایت چو بگردد سویم

نبود راه که نتوان پویم

ای نگاهت نمک زندگیم

چشمهایت سند بندگیم

دل ما را تو مسیحا شده ایی

به خداوند که لیلا شده ایی

دستهایم چو بگیری مستم

تا ابد من به دمت پا بستم

در بیابان طلب سر در گم

در پی میکده و ساقی و خم

تویی فانوس شب تاریکم

ره نشانم ندهی من هیچم

چشم تو خون به دل انداخته است

دل ما سخت به تو باخته است

ای همه زمزمه روز و شبم

نرود ذکر تو از روی لبم

سخت در یاد تو غرقم چه کنم

مهر تو خرده به فرقم چه کنم

                                                                                     <<وحید رضا>>

شیعه

تشنه ام اما نه بر آب فرات

 

 

اعوذ بالله من نفسی
بسم الله الرحمن الرحیم
و هو العلی العظیم و هو الاول و الآخر و الظاهر و الباطن
و هو بکل شیء العلیم صدق الله و علی العظیم
به اذن الله و رسوله و به اذن مولانا امیرالمومنین

شیعه یعنی عشق بازی با خدا
یک نیستان تک نوازی باخدا

شیعه یعنی صد بیابان جستجو
شیعه هجرت از من تا به او

شیعه یعنی تیغ ،تیغ مو شکاف
شیعه یعنی ذوالفقار بی قلاف

شیعه یعنی عدل و احسان و وقار
شیعه یعنی انحنای ذوالفقار

شیعه یعنی شوق یعنی انتظار
صاحب آئینه تا صبح بهار

شیعه یعنی سالک پا دررکاب
تا که خورشید افکند از رخ نقاب

چشم ما سرشار آب و آتش است
در پی زیبا رخی لولیوش است

گریه ما حق حق ما ، حق حق است
ناله از هجر ولی مطلق است

درد دل

در دلم بود که بی دوست نباشم هرگز

                   چه توان کرد که سعی من و دل باطل بود

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

پنجره فولاد رضا برات کربلا میده

                          هر کی میره کرببلا از حرم رضا میره

بید مجنون

 

در خاطرم شد زنده یاد فاطمیون                         یاد در ودیوار و مسمار پر از خون

یاد زمانی که گل یاس علی رفت                           هم یار و عشق و جان و جانان علی رفت

یا مجتبی بگشا زبان بر خاطراتت                            ای کاش میگفتی تو راز  گیسوانت

گفتی تو همراهش میان کوچه بودی                      اما نگفتی از چه چون پروانه بود

از بیت الاحزانش بگو از گریه هایش                      از طعنه اهل مدینه از شعارش

با ما بگو یا مجتبی زهرا چرا رفت                            او در جوانی از چه با قد کمان رفت

آخر چرا ره گم نمود او بین کوچه                           روزش چرا شب شد به نا گه بین کوچه

یا مجتبی راز دلت را فاش بنما                                زان حمله و ضرب لگد آگاه بنما

از حیرتت با ما بگو در بین خانه                                با ما بگو بابا کجا بود آن میانه

مادر که هر جایی علی فریاد می کرد                      حالا چرا از فضه استمداد می کرد

وقتی علی را سوی مسجد می کشیدند                  گفتی چگونه دل ز یکدیگر بریدند

با من مگو این راز را من ناتوانم                                بهر شنیدن هم دگر طاقت ندارم

اما بگو وقت کفن نعره چرا زد                                 حیدر چرا و از چه بر دیوار سر زد

یا مجتبی مستم ز یاد فاطمیون                                 گردد الهی قد سروم بید مجنون

<<وحید رضا>> ۱۹/۷/۸۶ حرم  قدس رضوی