فاطمی بودی
در فاطمیه هم رفتی
وحید رضا داغدار شماست، قلبم گرفته، همین را می گویم سالها پیش به برکت نفس قدسی شما با اهل بیت آشنا شدم، خصوصا با حضرت زهرا (س) و حالا سالهاست محب اهل بیت هستم، به یقین ثواب تمام محبتم برای شما هم هست.
مستی من از اثر جام نیست خوردن می کار من خام نیست
جلوه ای از یار ببینم همین هست مرا مستی شور آفرین
ای همه جا یار و مدد کار ما کی و کجا وعده دیدار ما
گونه تو هست مرا میکده زلف سیاهت دلم آتش زده
گرچه من آلوده و ناقابلم هست غم دوری تو حاصلم
جان دهم از بهر کمان ابرویت بی خودم از خود ز خم گیسویت
دلبر شیرین نظری کن مرا روی مگردان ز من بی نوا
سخت گرفتار توام مرحبا رخ بنما ای مه شیرین لقا
چرخش چشم تو تماشایی است یک نظرت هوی مسیحایی است
با نظرت شور به جانم بریز نیست مرا از غم جانان گریز
<<وحید رضا>>
خستگی از دل نیست
روح را ساحل نیست
دل اگر دل باشد
با دو پا در گل نیست
او به من گفت: که صحرا سهل است
این که مجنون شده ایی از عقل است
کوه کندن همه زندگی است
تازه این مشق شب بندگی است
در گوشم او گفت :
که معشوقه فقط می خندد
گاه هم بار سفر می بندد
و اگر میل کند می رقصد
و نه انگار که دل می شکند
او به من گفت : قدم در ره معشوق گذار
و تو عاشق هستی
گر قدم در ره او بگذاری
و نشانی از او
در وجودت باشد
و تو عاشق هستی
<< وحید رضا>>
از همه
از لیلا
که رها کرد یکی را مجنون
توی صحرا ، دل خون
خسته ام
خسته از این فاصله ها
خسته ام از دنیا
از همه
از شیرین
که یکی چون فرهاد کوه می کند
و او می خوابید
خسته ام
خسته از این دوری ها
خسته ام از دنیا
از همه
از اینجا
که یکی سخت به خود می پیچید
و تو گل می چیدی
گاه می خندیدی
خسته ام
خسته ز هر رنگ فراق
خسته ام از دنیا
از همه
از هر باد
که یکی را چون برگ می برد تا همه جا
و تو راضی هستی
خسته ام
خسته ز هر نوع نگاه
خسته ام از دنیا
از همه
از دریا
که یکی در قایق راه را گم کرده
و تو طوفان کردی
وای طغیان کردی
خسته ام
خسته ز هر خستگی ام
خسته ام از دنیا
<<وحید رضا>>غروب ۴/۱۰/۸۷
** کار ما در عاشقی آخر به رسوایی کشید**
دستی ندارد که علم بگیرد آبی ندارد که دگر نمیرد
سکینه تا که بیرق عمو دید سکینه تا فتادن علم دید
صدا زد ای عمو بگو کجایی مرو که من بمیرم از جدایی
گفتا بیا که من نخواهم آبی بی تو شوم در به در و هوایی
بیا که من شوم اسیر اعدا بیا خورم سیلی ز دست اعدا
عمو بیا که معجرم ربایند روی تنم به نیزه جا گذارند
عمو بیا بابا سپاه نداره بدون تو پشت و پناه نداره
عموی خوب و مهربونم عباس درد و بلای تو بجونم عباس
<<وحید رضا>>
دوریت دل را پریشان می کند چشم را نام تو گریان می کند
پرچم بر گنبد ارباب ما آه مستان را چو طوفان می کند
کربلا دیوانه دیوانه ام یاد تو مستانه مستانه ام
ذکر سلطان حریمت بر لبم تو چو شمعی و منم پروانه ام
دلربایی با صفایی کربلا معنی عشق و جدایی کربلا
کربلا آخر تو ما را می کشی می کنی ما را فدایی کربلا
حق پرستی می کنم تا زنده ام پادشاه کربلا را بنده ام
بعد او زینب شده سلطان عشق زینبی گردیده و پاینده ام
کربلا آواره آواره ام بی غمت بیچاره بیچاره ام
در نمازم سجده بر خاکت کنم من به تو دلداده دلداده ام
بوی خون بوی مصیبت بوی غم می زنم از عشق سلطان تو دم
کربلا دل بی قراری می کند مست خاک پر بلای تو شدم
کربلا ما را بخر ما را ببر تا کنم سوی حریم تو نظر
ای تمام آرزویم دیدنت بی تو می باشم به دنیا بی ثمر
<<وحید رضا>>
ارباب اگرچه بی وفایم هر لحظه اگرچه در جفایم
تو شاه و منم گدات هستم بر درگه زینبت نشستم
تا دست علی اصغرت هست هر جا که گداست می شود مست
ارباب دلم هوات کرده خونین شده بس صدات کرده
با نام قشنگ و با صفایت هر دم بکنم به غم صدایت
ارباب شدم هوایی تو می کشد مرا جدایی تو
شش گوشه تو دلم ربوده عقل از سر عاشقان ربوده
در قتله گهت چگونه آیم از گوشه آن گذر نمایم
آنجا برسد صدای مادر ای وای حسین غریب مادر
بین الحرمین کرده مستم آواره کوی یار هستم
گویند به من زکف العباس افتاده علم به دست عباس
پرچم مزنید روی گنبد با یاد امیر خورده سوگند
میدانی و نام آن شده مشک افتاده زمین امیر با مشک
دیوانه شدم ز جای زینب آن تل که گرفته نام زینب
این دل شده زیر و رو برایت از کرب و بلا از آن نگاهت
<<وحید رضا>>
یه دوبیتی هدیه روز تاسوعا :
امروز که روز حضرت عباس است حس کن که هر آنچه می رسد از یاس است
امروز که فکر همه در علقمه است این خیمه به زیر چادر فاطمه است
باز این دل فعل طیرش گل نمود جان ما را عاقبت خوش گل نمود
این دل ما از تو لیلایی شده کار او هر دم شکیبایی شده
بید دل از چهره ات مجنون شده فاطمه از چشم تو دلخون شده
در کنار علقمه عباس بود گوئیا در انتظار یاس بود
عقده هایی در دل او رخ نمود یک به یک آن عقده ها را می گشود
تا که تیر انداز ها در علقمه تیر راندند سوی او بی واهمه
او پذیرایی نمود از تیرها بر لبش ذکر امام مجتبی
تا که بوی فاطمه ایجاد شد عقده او بهر حیدر داغ شد
فرق او از ضربت دون شد دوتا عقده های در دل او هم دوتا
ناگهان یک دست او هم شد جدا عقده آن دست مادر شد جدا
او همی شکر خدا چون می نمود شکر نعمت نعمتش افزون نمود
چون خدا آن غیرت عباس دید وصل او با فاطمه دشوار دید
تیر بر چشمش برای وصل زد مشک آبش را به قلبش زخم زد
ماند عباسی و رخ نیلی شدن همچو مادر خاکی و خونی شدن
بر فراز اسب یک یل بی ید است واژگونی از برایش آخر است
از فراز اسب آمد بر زمین آن یل مشگل گشای مه جبین
صورتش چون صورت زهرا کبود ذره ایی از عقده هایش وا نمود
<< وحید رضا >>
ای گل لیلا علی اکبرم شبه پیغمبر علی اکبرم
وقت رفتن ناز بر نسوان مکن خیمه و اهل حرم گریان مکن
عمه ات زینب پریشان میشود مادرت لیلا هراسان میشود
سرعتی ده بر وداع آخرین مرحبا ای شبه خیر المرسلین
چند گامی پیش رویم راه رو سوی میدان بعد از آن آرام رو
تا که رفت او سوی میدان چون نبی جمله لشگر گریزان شد ولی
یک نفر فریاد زد نامش علی است میوه قلب حسین ابن علی است
جملگی چون بغض حیدر داشتند بازگشتند و بسویش تاختند
یک تنه او بود حریف لشگری بوده او شاگرد عباس علی
لیک نامردانه از پشتش زدند فرق سر بشکافت و دورش زدند
عرباً عربا غرق خون گردیده بود اسب او تا قلب دشمن رفته بود
تا فتاد او بر زمین قتلگه تاخت بابایش به سوی رزمگه
آمد و بالای جسمش ایستاد زین مصیبت گشت دشمن شاد شاد
جان بابا چشمهایت باز کن دیر تر از جسم من پرواز کن
لب گشا و صحبتی کن با پدر می دهم جان در کنارت ای پسر
زینب کبری سوی میدان دوید لحظه جان کندن مولا رسید
دست بر کتف حسینش تا نهاد جان دوباره در وجود او نهاد
جمله اهل حرم بر سر زنان این مصیبت هست سنگین و گران
مادرش لیلا نمی دانم چه شد آنقدر گویم حسین بیچاره شد
قاسم و طفلان زینب بی قرار تا بگیرند انتقام این نگار
<< وحید رضا >>
زهرای سه ساله یا رقیه
ای بانوی قد خمیده ما هستی تو شبیه و شکل زهرا
من مست می خرابه هستم آواره یک پیاله هستم
از ناقه چو بر زمین فتادی عباس کند به نیزه زاری
چون راس پدر به نیزه دیدی دنبال پدر تو می دویدی
با پای پر آبله شدی گم ای قبله آشنای مردم
زینب چو بدید روی ماهت احسنت بگفت به این شباهت
ای قبله رازهای عباس ای معنی شاخه گل یاس
ای حضرت عشق یا رقیه ای شاه دمشق یا رقیه
چون راس پدر به تشت دیدی سلطان جهان به جان خریدی
موی تو سپید شد ز غصه پژمرده شدی به حال غنچه
آنقدر صدا زدی به ناله گفتی که پدر منم سه ساله
بشناس مرا اگرچه پیرم رفته عمو و کنون اسیرم
گفتم که روند و آب آرند بر روی لبان تو گذارند
آبت چو نداد دشمن دون با یاد تو من نخورده ام چون
آمد چو صدای یاری تو در خواب شدم هوایی تو
اما چو ز خواب تو پریدم آتش به تمام خیمه دیدم
تا از در خیمه ام جهیدم معجر به روی سرم ندیدم
در گرد و غبار سم اسبان بودم به میان جمع عدوان
از موی مرا بلند کردند با عمه مگو که جنگ کردند
تا زینت من به گوش دیدند یکباره همه سویم دویدند
ای وای پدر لباس عمه ازچند جهت شدست پاره
زهرای سه ساله ام رقیه مهتاب خرابه ام رقیه
<<وحید رضا>>
بسم الله الرحمن الرحیم
انا لله و انا الیه راجعون
جنایت هولناك رژیم صهیونیستی در غزه و قتلعام صدها مرد و زن و كودك مظلوم، بار دیگر چهرهی خونخوار گرگهای صهیونیست را از پشت پردهی تزویرِ سالهای اخیر بیرون آورد و خطر حضور این كافر حربی را در قلب سرزمینهای اُمت اسلام، به غافلان و مسامحهكاران گوشزد كرد. مصیبت این حادثهی هولناك برای هر مسلمان بلكه برای هر انسان با وِجدان و با شرف در هر نقطهی جهان بسی گران و كوبنده است، ولی مصیبت بزرگتر سكوت تشویقآمیز برخی دولتهای عربی و مدّعی مسلمانی است. چه مصیبتی از این بالاتر كه دولتهای مسلمان كه باید در برابر رژیم غاصب و كافر و محارب، از مردم مظلوم غزه حمایت میكردند، رفتاری پیشه كنند كه مقامات جنایتكار صهیونیست، گستاخانه آنها را هماهنگ و موافق با این فاجعهآفرینیِ بزرگ معرفی كنند؟
سران این كشورها چه جوابی در برابر رسولالله صلیاللهعلیهوآله خواهند داشت؟ چه جوابی به ملتهای خود كه یقیناً عزادار این فاجعهاند خواهند داد؟ به یقین امروز دل مردم مصر و اردن و سایر كشورهای اسلامی از این كشتار، پس از آن محاصرهی طولانی غذائی و داروئی لبالب از خون است.
دولت جنایتكار بوش در واپسین روزهای حكمرانی ننگین خود با همدستی در این جنایت بزرگ، رژیم آمریكا را بیش از پیش روسیاه كرد و پروندهی جرائم خود را به عنوان جنایتكار جنگی قطورتر ساخت. دولتهای اروپائی با بیتفاوتی و شاید همراهی خود در این فاجعهی بزرگ، یكبار دیگر دروغ بودن ادعاهای طرفداری از حقوق بشر را ثابت كردند و شركت خود در جبههی ضدیت با اسلام و مسلمین را نشان دادند. اكنون سئوال من از علماء و روحانیون جهان عرب و رؤسای ازهر مصر این است كه آیا هنگام آن نرسیده است كه برای اسلام و مسلمین احساس خطر كنید؟ آیا هنگام آن نرسیده است كه به واجب نهی از منكر و كلمةُ حقٍ عندَ امامٍ جائر عمل كنید؟
آیا عرصهی دیگری عریانتر از آنچه در غزه و فلسطین در جریان است در همدستی كُفار حربی با منافقان امّت برای سركوب مسلمانان لازم است، تا شما احساس تكلیف كنید؟
سئوال من از رسانهها و روشنفكران جهان اسلام و بویژه جهان عرب آن است كه تا چه هنگام به مسئولیت رسانهئی و روشنفكری خود بیتفاوت خواهید ماند؟ آیا سازمانهای حقوق بشرِ رسوای غرب و شورای باصطلاح امنیت سازمان ملل بیش از این هم ممكن است رسوا شوند؟
همهی مجاهدان فلسطین و همهی مؤمنان دنیای اسلام به هر نحو ممكن موظف به دفاع از زنان و كودكان و مردم بیدفاع غزهاند و هر كس در این دفاع مشروع و مقدس كشته شود شهید است و امید آن خواهد داشت كه در صف شهدای بدر و اُحد در محضر رسولالله صلیاللهعلیهوآله محشور شود.
سازمان كنفرانس اسلامی باید در این شرائط حساس به وظیفهی تاریخی خود عمل كند و جبههی یكپارچهئی به دور از ملاحظهكاری و انفعال، در برابر رژیم صهیونیستی تشكیل دهد. باید رژیم صهیونیستی به وسیلهی دولتهای مسلمان مجازات شود. سران آن رژیم غاصب باید به جرم این جنایت و نیز محاصرهی طولانی مدّت، شخصاً محاكمه و مجازات شوند.
ملّتهای مسلمان میتوانند با عزّم راسخ خود این مطالبات را تحقّق بخشند و وظیفهی سیاستمداران و علما و روشنفكران در این بُرهه بسی سنگینتر از دیگران است.
اینجانب به مناسبت فاجعهی غزه روز دوشنبه را عزای عمومی اعلام میكنم و مسئولان كشور را به ادای وظائف خود در این حادثهی غمانگیز فرا میخوانم.
وَ سَیعلَمُ الذین ظَلَموا اَیّ مُنقلبٍ یَنقلبون.
سيّدعلي خامنهاي
8/دی/1387
29/ذیالحجةالحرام/1429
دلم اسیر حلقه گیسوی توست گدای یک جلوه هوهوی توست
کی به گدایت نظری می کنی سلسله عشق خدا موی توست
چون گذر از رهگذرم می کنی کاسه من منتظر خوی توست
هر چه شده بهانه ایی بیش نیست این دل ما در پی ابروی توست
وای به من فریب دون خورده ام هر نفسم از کرم و جوی توست
حال دلم خوب گهی بد گهی گردش هر لحظه دل روی توست
مست شوم گاه بدون شراب مستی ما به حق او کوی توست
وحیدم و فقیر درگاه تو فقر عبادت اثر بوی توست
<< وحید رضا>>
باید من رو ببخشید ، چون عید مولا بود دلم نیومد ، این پست رو تکرار کردم.
حرم یاس
حرمت بوی خداوندی می ده بوی یاس و گل پیوندی می ده
حرمت دلها رو آتیش می زنه گنبدت به جونم آسیب می زنه
به صفای حرمت من میمیرم اگه یک بار تو رو اینجا ببینم
تو شبیه مادرت زهرا شدی به خدا که فاتح دلها شدی
چشم تو سرچشمه جوی بهشت روی هر سجاده ای باید نوشت
طاق ابروی ابا الفضل علی می نماید هر نمازی منجلی
ابروانت کشتی طوفان نوح کو رها می سازد اینجا کار روح
گشته حبل الله هر گیسوی تو می کشد ما را خم هر موی تو
کاش می مردم ز اسمت شاه من جان بی ارزش چه ارزد ماه من
دستهایت در قیامت فاطمه آورد بهر شفاعت بر همه
نام زیبایت بود هم وزن یاس می شوی آخر تو هم مانند یاس
<<وحید رضا>>
خراب میکده هایم مکن که ویرانم اسیر بتکده هستم ببین پریشانم
و...
قسم به حرمت ساقی به جام های شراب نمی دهم لب جامم به کارهای ثواب
مقیم گوشه میخانه ام مرا دریاب سبو بیار بمانم به راه های خراب
اگر تو ناز کنی من نیاز خواهم کرد وگر نظر نکنی ........
هم از پهلو شکستی هم زقامت نماز عشق تو کرده قیامت
ادا کردی نماز شب نشسته دعا کردی تو با دست شکسته
چو زینب دید آن حال دعایت که می خواندی عجل را...
دنبال خدا کوچه و بس کوچه دویدم والله در این راه به جز عشق ندیدم
هر روز بتی تازه ز بازار خریدم فردا به ته کیسه خود هیچ ندیدم
در بتکده جان به هوس خوب چریدم در راه رسیدن به تو خود خاک ندیدم
شب تا به سحر منت خورشید کشیدم صد حیف که یک سایه ز دلدار ندیدم...
یک رشته کوه نور ، که یک دره هم نداشت
صد قله داشت
هزار کوهپایه داشت
بی حد ز چشمه های روان
دور از غم خزان
هر سو درختهای رفته تا به فلک
....
با که گویم درد های سینه را دیدن بشکستن آیینه را
من گنه کارم درست این رسم نیست رد کنی این سائل دیرینه را
....
عاقبت روی زمین غرق به خون خواهم شد
در ره عشق گرفتار جنون خواهم شد
کاش کوثر در وجودم جاری بود ، تا به اقیانوس برسم.
کاش کوثر در وجودم جاری بود ، تا همیشه طاهر باشم.
کاش می خروشید
کاش می جوشید
کاش...
کنج حرم روبروی گنبدت گشته دل زائر تو مرقدت
بی خود از آن باده مستی شدم عاشق و مست می پرستی شدم
مشک مگو این خم اهل ولاست میکده کل جهان کربلاست
ساقی این میکده عباس شد عاشق و همرنگ گل یاس شد
گرچه ندارد به بدن دست دوست دست خدا همیشه همراه اوست
چشم مگو چشمه دلبستگی دور شدن از همه وابستگی
غرق شدن در ادب و شجاعت کشته شدن با همه لیاقت
وحید رضا فروردین ۱۳۸۳
ای با صفا ، ای با وفا ، شاه عشق به ما رسان در میکده جام عشق
ای قبله ام ، ای مذهبم ، ایمانم من بر سر پیمان خود می مانم
ثار الهی ، وجه الهی ، اربابم نام تو را از نای دل می خوانم
اگر مرا رها کنی می میرم من به کمان ابرویت اسیرم
همیشه در جان و دلم می مانی بس که مرا ز کربلا می خوانی
می خام بیام به کربلا زیارت بهم بدی جام می شهادت
اگر بهم نگا کنی امیرم آرزومه تو حرمت بمیرم
میون بین الحرمین چه گیرم می خام روی پاهای تو بمیرم
وحید رضا فروردین ۱۳۸۳
این زیر و رو کردن انباری چه غمی به جونم زد ، یه دفتر یاد داشت پیدا کردم که تو سفر کربلا همراهم بوده ، هر صفحه این دفتر ساعتها حرف داره برا گفتن ، حالم رو خیلی خراب کرده ، بد جوری هوایی شدم ، اما .....
حرفی نیست
شعرهای این دفتر یادداشت رو تا محرم تقدیم می کنم ، فکر نمی کنم غیر از این شعر ها تا چند وقته دیگه پستی بگذارم ، بد جوری هوای کربلا کردم ، اما ....
حرفی نیست
تو رو به خدا حلالم کنین ، اگه هم دوست داشتین دعام کنین
دست خدا
ای حرمت هستی و مستی ما میکده باده پرستی ما
کنج حرم روبروی گنبدت گشته دل زائر تو مرقدت
بی خود از آن باده مستی شدم عاشق و مست می پرستی شدم
مشک مگو این خم اهل ولاست میکده کل جهان کربلاست
ساقی این میکده عباس شد عاشق و همرنگ گل یاس شد
گرچه ندارد به بدن دست دوست دست خدا همیشه همراه اوست
چشم مگو چشمه دلبستگی دور شدن از همه وابستگی
غرق شدن در ادب و شجاعت کشته شدن با همه لیاقت
وحید رضا - کربلا -فروردین ۱۳۸۳
به نام خدا
چند روز پیش که رفته بودم خونه پدری ، یه سری زدم به انباری و کارتنهای وسایل اتاقم رو که بعد از ازدواج روانه اونجا شده بود ، یکی یکی باز کردم ، بعدش دست نوشته های دوران نوجونیم رو کشف کردم ، خیلی برام جالب بود مطالبی رو دیدم که اصلا یادم نبود ، یکیش این بود که به واسطه استاد خسرو شکیبایی علاقه زیادی به شعرهای سهراب سپهری پیدا کردم و حتی قسمتهای زیادی از دیوانش رو تو دفترهام دست نویس کرده بودم ، اینقدر برام جذاب بود که تو انباری حدود یک ساعت و نیم داشتم ، دفترهام رو مرور می کردم و اصلا متوجه این زمان نبودم ، یه دفعه با صدای خواهرم به خودم اومدم که از در وارد شد و سلام کرد ، خلاصه لابه لای دفترهام دست نوشته ایی پیدا کردم که مربوط به نوروز ۷۷ بود ، از اونجایی که یادم افتاد که چقدر ذوق کرده بودم از نوشتن این مطلب ، خواستم شما هم بخونیدش :
چشمان را باز کردم
خودم را غرق گناه دیدم
خودم را تاریک
خودم را سیاه
پر از ظلمت
ظلمتی سنگین تر از هر چیز
تیره تر از تاریکی
آنقدر تاریک که با یک بار خورشید هم روشن نمی شدم
هر روز سه بار به بازار می رفتم
نان می خریدم
نه آن نان
نانی ارزان که هر چه می خوردم سیر نمی شدم
نانی که هزاران سال است در بازار ما حراج کرده اند
و همه مردم شهر بی خبرند
نانی بی قیمت
نانی به شیرینی عسل و زیاد
هر قدر بخوری
ولی هنوزم سیاهم
من بعضی شبها به سراغ هجره ایی می رفتم
که نزدیک اذان صبح باز بود
و نان بی صف می داد
و صبح دوباره می خوابیدم
دوباره با قلمویی می زدم رنگ سیاه بر دل
آخر رنگ فروش هم ، فقط رنگ سیاه ارزان می داد
و فقط رنگ سیاه بی زحمت می داد
رنگهای دیگر کمیاب
رنگهای دیگر گران
آنقدر که من طلب مرگ می کردم
چند وقتی است که غنی شده ام
ولی باز هم خسیسم
دیروز با همه خساست ، یک قوطی رنگ آبی خریدم
روی رنگ سیاه کشیدم
حالا رنگ دلم سورمه ایی است
دو سه روز دیگر شاید رنگ سفیدی بخرم
اگر در راه نریزد
اگر کسی آنرا ندزدد
دو سه دستی به دلم می زنم
نانوای ما چون رحیم است
پس امید است که من هم روزی سفید شوم
من می خواهم دیگر هیچ غذایی نخورم جز نان
و قفلی بزنم به در انباری
تا رنگهای سفیدم گم نشود
من امیدم به خداست
به دعای مادرم
به نگاه شاگرد نانوایی
وشاطر
وحید رضا ۲۲/۱/۷۷
شهنشهی که نوازد ز مهر آهو را
سلام به همه دوستان
منت خدای را عزوجل که طاعتش موجب عزت است و بشکر اندرش مزید نعمت هر نفسی که فرو می رود ممد حیات است و چون بر می آید مفرح ذات پس در هر نفسی دو نعمت موجود است و بر هر نعمت شکری واجب
از دست و زبان که بر آید کز عهده شکرش به در آید
بنده همان به که زتقصیر خویش
عذر به درگاه خدا آورد
ورنه سزاوار خداوندیش
کس نتواند که به جای آورد
و این ذلیل ناتوان به حکم همین استدلالات قوی ضعیف تر از همه ام و جا مانده از قافله عباد الله
سخن این که از ابتدای ماه مبارک رمضان خاک بوس زائران امام هشتم بودم و امروز که روز آخر رمضان است گفتم عطر زیارت را به یاران برسانم تا دعایی کنند این حقیر سرا پا تقصیر را
یاد همه دوستان و آشنایان بودم ، خصوصا دوستان جلسه نقد وبلاگ ، واقعا سخن گفتن از طرف من راجع به زیارت حضرت رضا علیه الاف التحیه و الثنا از دون مایه ای چون من زیاده گویی است
یا عظیم العفو عظم الذنب من عبدک فالیحسن العفو من عندک
ای کریمی که از خزانه غیب گبر و ترسا وظیفه خور داری
دوستان را کجا کنی محروم تو که با دشمن این نظر داری
لالم ز گفتن این که چه شدکه ما
مردیم با رها و زنده شدیم بار ها
نیمه جانی که به تن مانده نثار تو کنم گر نظر بر منه بی مایه کنی آقا جان
کاش شبی یاد ز مجنون کنیم پا ز هوا یکسره بیرون کنیم
یکشبه بیخود ز خود و من شویم در ره جانان ز غم ایمن شویم
لیلی اگر میل به ما هم نداشت کاسه ما در سر نوبت گذاشت
باز بمانیم سر کوی دوست دل بسپاریم به ابروی دوست
ما همه اندر پی پیمانه ایم تا به ابد گوشه میخانه ایم
ساقی اگر هیچ نظر هم نکرد ذکر تو گفتیم اثر هم نکرد
خاک کف میکده بر سر کنیم با غم تو تا به سحر سر کنیم
چشمه جان در بر جانان زنیم مهر لب دوست به ایمان زنیم
سجده نماییم به لیل و نهار تا که بگیریم تو را در کنار
کی قدمت بر سر ما می نهی کی به دل غمزده پا می نهی
این هم ما بر تو جفا کرده ایم چشم تو دیدیم و خطا کرده ایم
باز به این شهر سفر میکنی بر در هر خانه نظر میکنی
جان به فدای لب نورانیت دیده فقط دیده چراغانیت
قابلم آقا که نگاهم کنی می شود آیا که صدایم کنی
دیده ما قابل روی تو نیست این دل ما ساکن کوی تو نیست
کاش که شاگرد کلاست شوم منتظر نیم نگاهت شوم
شاخه گل یاس بیا دل نواز وارث عباس بیا سر فراز
سوی تو دل آمده بی چون و چند آمده دیوانه کمی هم بخند
آمده سیل و دل ما کنده است باد سر کوی تو آورده است
آمده ام دست تهی سر به زیر یوسف زهرا تو مرا دست گیر
آه غباری است زمین و زمان العجل و العجل و الامان
<<وحید رضا >>
فصل چراغانی
در به در كوچه تنهايي ام كار رسيد است به رسوايي ام
عاشق و مستم به رخ ماه او گمشده در شهر و تماشايي ام
دل هوس كوي تو بنموده است منتظر فصل چراغاني ام
در پي نان سوي جنان آمدم اين سند جام پريشاني ام
عطر تو در كوچه نپيچيده است مهر شفا خورده به پيشاني ام
بس كه نظر بر من دون كرده اي من خجل از اين همه كم كاري ام
ساقي ما نيست ولي باده هست تشنه آن باده پاياني ام
شيفته بارگه شاه طوس مفتخرم زينكه من ايراني ام
خادم خدام تو هم نيستم پيرو آن پير جماراني ام
كلبه زدم گوشه ساحل بيا سوخته فطرت دريايي ام
<< وحيدرضا >>
لاف عشق
صد سال بیش رفته که ما لاف می زنیم بر پاره پاره های دلش چاک می زنیم
صحبت ز خار راه و ز هجران شعار ماست گه ناله می کنیم و گهی داد می زنیم
گاهی که از کنار میکده افتد گذار ما ساقی ندیده دم از جام می زنیم
در آسمان به وسعت دریا ستاره هست نا دیده ایم اختری و دم از ماه می زنیم
ما نهی می کنیم آنکه برادر به چاه کرد اما به پشت پرده چنان چاه می زنیم
ای کاش یادمان نرود که عاقبت ما هم سری به گوشه ایی از خاک می زنیم
آخر رسید حرف و دلم می کند سوال ما هم قدم به درگه آن شاه می زنیم
<< وحید رضا >>
خسته نباشی
تولدت مبارک
ای شاه مردان هستیم یکباره تقدیم تو باد
من عاشق روی تو ام این اشک تقدیم تو باد
زهرا
مسیح عشاق
در وادی عشق بی نظیری هر راه روم تو در کمینی
طوفان مصائب است بر گرد ای نوح تو ناخدای دینی
دل بتکده بود آمدی تو ای بت شکنم تو بی قرینی
دست همه رهروان بلند است اما تو به آسمان کلیمی
مجنون توام چه می شود کرد والله به عاشقان مسیحی
نطق تو اصیل عین قرآن هم نام محمد امینی
سر سلسله امید واران بهتر ز تو نیست هم نشینی
غفار ببخش بی نوا را دانم که ز دست من غمینی
مشتاق صراط مستقیمم بیراهه روم تو دست گیری
هر روز زنیم لاف عشقت یک بار بیا به شب نشینی
بنگر به وحید ده رضایت همیشه سراغ او بگیری
<< وحید رضا >>
حال من امروز چه طوفانی است دیده ام از شوق تو بارانی است
گر چه ندیدم رخ زیبای یار در دل خود می کشم عکس نگار
چشم کشیدم ز غمت سوختم شیوه عاشق کشی آموختم
چشم نبود این که دو جامی ز می هر که خورد وای به مستی وی
باغ جنان یک نظر چشم توست لیل و نهار از اثر چشم توست
چشم مگو کعبه جانانه است حاجی این خانه چو پروانه است
خواستم ابرو بکشم شد کمان تیر زد و خورد به اعماق جان
طاق دو ابروی تو سعی و صفا هر که کند سعی نبیند بلا
چونکه الف بر رخت آمد پدید زخم خورد هر که چنین تیغ دید
لعل گوهر بار تو میخانه است ساکن آن هر دل فرزانه است
خال لبت محفل رندان شده هر دل عاشق به تو زندان شده
گونه از شمس فروزانترت دید چو او گفت منم اخترت
زلف کشیدم ز دلم تاب برد عقل مرا یکسره در خواب برد
گیسوی پر پیچ و خمت روی دوش فرق جدا از وسطت در خروش
عاشق و معشوق همه در کمند فکر جدایی ، نه ، به دنبال بند
چهره تو به ز سرای بهشت نوکری توست مرا سرنوشت
من که وحیدم ز اسیری به بند باش رضا از من بی قید و بند
<< وحید رضا >>
امروز جمعه نیست ، یک روز هفته است
وقتی تو نیستی همه روزها جمعه است
امروز جمعه نیست ولی خواب رفته ام
وقتی تو نیستی سوی سراب رفته ام
امروز جمعه نیست ، دکان را نبسته ام
وقتی تو نیستی ، کنج دکانم نشسته ام
امروز جمعه نیست ، ترافیک آدم است
وقتی تو نیستی همه دلها به ماتم است
امروز جمعه نیست ، یک روز هفته است
وقتی تو نیستی ، همه کاخها دخمه است
امروز جمعه نیست ، کوچه مان چه خلوت است
وقتی تو نیستی ، نفسم ذکر حسرت است
امروز جمعه نیست ، روزنامه خریده ام
وقتی تو نیستی ز همه دل بریده ام
امروز جمعه نیست ، یک روز هفته است
وقتی تو نیستی ، نه دریا نه چشمه است
امروز جمعه نیست ، سینما هم نرفته ام
وقتی تو نیستی ، ز همه زار و خسته ام
امروز جمعه نیست ، یک روز هفته است
وقتی تو نیستی ، خنده من هم ز گریه است
امروز جمعه نیست ، چرا روی قله ام
وقتی تو نیستی ، زده انگار به کله ام
<< وحید رضا >> خرداد ۱۳۸۷
جای همتون خالی ماه مبارک رمضان مشهد یه مطالبی رو برای مصائب حضرت زهرا سلام الله کنار ضریح امام نوشتم بعد هم یه پست شد به اسم بید مجنون و حالا به مناسبت ایام فاطمیه دوباره تکرار کردمش 
در خاطرم شد زنده یاد فاطمیون
یاد در ودیوار و مسمار پر از خون
یاد زمانی که گل یاس علی رفت
هم یار و عشق و جان و جانان علی رفت
یا مجتبی بگشا زبان بر خاطراتت
ای کاش میگفتی تو راز گیسوانت
گفتی تو همراهش میان کوچه بودی
اما نگفتی از چه چون پروانه بودی
از بیت الاحزانش بگو از گریه هایش
از طعنه اهل مدینه از شعارش
با ما بگو یا مجتبی زهرا چرا رفت
او در جوانی از چه با قد کمان رفت
آخر چرا ره گم نمود او بین کوچه
روزش چرا شب شد به نا گه بین کوچه
یا مجتبی راز دلت را فاش بنما
زان حمله و ضرب لگد آگاه بنما
از حیرتت با ما بگو در بین خانه
با ما بگو بابا کجا بود آن میانه
مادر که هر جایی علی فریاد می کرد
حالا چرا از فضه استمداد می کرد
وقتی علی را سوی مسجد می کشیدند
گفتی چگونه دل ز یکدیگر بریدند
با من مگو این راز را من ناتوانم
بهر شنیدن هم دگر طاقت ندارم
اما بگو وقت کفن نعره چرا زد
حیدر چرا و از چه بر دیوار سر زد
یا مجتبی مستم ز یاد فاطمیون
گردد الهی قد سروم بید مجنون
<<وحید رضا>> 19/۷/۸۶ حرم قدس رضوی
دلم دوباره ز دست تو جام می خواهد فقط به درگه عشق تو نام می خواهد
چنان هوای تو کردم که دل پریشان شد از این به بعد فقط از تو کام می خواهد
به یاد روی تو شب تا سحر نخوابیدم دلم به یاد غروب است و شام می خواهد
منم اسیر و تو صیاد و آسمان شاهد که دل فقط ز کمند تو دام می خواهد
فقیر درگهت هستم حواله کن ما را دلم برای جنون از تو وام می خواهد
وحید با غم عشقم رضا به بدنامی بیا که دل به کنار تو گام می خواهد
<< وحید رضا >>
چون دلم با همه کس یک رنگ است
دلم ای یار شکستی چه کنم
چاره ایی نیست دلت از سنگ است
گر هوات است که ردم بکنی
صبر مفتاح فرج آهنگ است
بوی تو چاره هر درد من است
بهر زلفت دل ما در جنگ است
به خدا بهر لبت جان بدهم
جان ما با نظرت هم سنگ است
<<وحید رضا>>
